ik hou van je handen
het ruwe eelt
de zwarte riemen
de noeste knoesten
de kloven
de wonden
de schrammen
de vlekken
de tekens
de lijnen
ik lees arbeid
lees de tijd
zie de vlijt
je gebroken nagels
veranderen van kleur
mooi stoer zijn ze
het is een feest om met ze te werken
soms pakken we perongeluk
tegelijkertijd
Iets
even
houden we vast
we merken het niet
we zijn bezig
vingerbrij
vingervrij
vingers
blij
ver
sta je
oorverdovende
koude woeste wind
met de rug
naar me toe
die grote oorwarmers
wist dat jij het was
onmogelijk
dat je het kon horen
de wind was sterker
woord voor woord
verwaaid verdraaid
verdwenen
riep nog
een keer
harder
verder
toen ik omkeek
keek je aan
ik zag je mond
een zacht ja zeggen
op de vraag
die je niet kon horen
je oren zijn een wonder
van verstaan
-
onzekere
ontzichtbaar schijn
werp mijn podium
schuw
stuwende lichten
gonzende gezichten
richt het aan
spicht uw rug
mijn heildraad
vocht mijn mond
krakend huid
benen die schuimen
voeten van zeep
stuk mijn hoofd
duizelig bloed
haar geplukt als bloemen
een boeket der onrust
verzacht deze drempel niet
trillend orgaan glazen huid
laag voor laag
bundel ik me
verzamel goed
het openingsgedicht van het metafysisch circus geschreven en voorgedragen door :
Anna Loog
lucht
van water
niets lijkt
wat er was
huizen wiebelen
bomen dansen
auto’s zwemmen
ganzen sjansen
armen zwieren
vingers breken
geen houvast
geen rechte mast
schepen worden golven
wolken drijven zonder wind
het regent nooit
en iedereen is nat
kijk in een vloeibare spiegel
niemand ziet
dat ik waterige ogen heb
niemand hoort
dat ik roep om hulp
ze zwaaien terug
en lachen
om de bellen uit mijn mond
-
vergeet niet te zingen, te zonnen, te zwieren, te zwaaien en aaien
vergeet niet te sjouwen, te dragen, te zalven en zorgen
vergeet ook niet te vragen, te vrijen, te voelen en vinden
vergeet soms ook niet te zonderen en te verdwijnen, verstop je
al kan je er niet altijd zijn
vergeet nooit
die ander
waarmee
je alles deed
wat je niet moet vergeten
wou dat ik voor 1 dag een ster was
uit de hemel viel
en dat je me dan toevallig zag
een wens
dat wil ik
die uitkomt
zonder dat ik het ooit zal weten
maar dat geeft niet
ben
verdampt in je dampkring
ben
vergruisd in je herinnering
ik ben
een miniscuul deeltje
van je ademhaling
lichaam
in lichaam
deel
van mij
al snij ik mijn polsen door
je verlaat me niet
je houdt het nauwelijks
de wanden worden glad
de muren te vloeiend
niets om aan vast te houden
pak mijn vezel
samen trekken
en als de spanning langzaam verdwijnt
verstop je dan
achter een been
of in een pijp
kruip in een holte
je bent klein genoeg
het licht wat nu naar binnen schijnt
mag je niet raken
het licht
zal je ogen doen verdrogen
het licht
zal een vlekje van je maken
wat niemand zal zien
verstop je in mijn donkerte
hou me vast
wist je nog
dat ik vroeger
aan je vroeg
mag ik naar je navel staren?
dan keek ik
heel lang
en zei niets
vond je leuk
waar keek jij toen eigenlijk naar?
naar mij?
hoe ik naar je navel staarde?
ben wel een beetje stil soms heh
mijn agressieve stilte noem je dat de laatste tijd
dat vind ik niet aardig van je
wil er niks rots mee zeggen hoor
met die stilte
voor jouw zijn er geen woorden meer nodig
heb ze ingeslikt
jij zit in mijn buik
-
je hebt een hele mooie bijzondere navel
heb er al 2 keer een streng afgeknipt
de bloedveters
van onze grote kleine betweters
weet je
je moet niet bang zijn
dat ik naast mijn schoen hinkel
struikel
en dan val
jouw meesleur
er geen streng is
om ons aan vast te houden
geen band
geen bloedband
geen buik
geen navel
geen hand geen ring
geen verstand
-
wees heel streng voor me
als ik zwijg
niks terugzeg
praat me er dan doorheen
dan hou ik je buik vast
al sta ik soms op 1 been
wankel
hinkel
ver
heen
wij zijn een navel
wij zijn
de buik
van het wij zijn
-
(kus op je navel)
een voordracht naar aanleiding van de boekpresentatie van ’99 beds’ door Mo Swillens
je kan ze niet ruiken, maar soms stinken ze
je weet ook niet hoe zwaar ze zijn, het ene is zwaar
het andere luchtig
sommige zijn heel koud, andere warm
er zijn er die kleur hebben, al zijn ze allen in het zwart
het is niet anders
ik doe mijn uiterste best om ze
zo dicht mogelijk bij
geur
gewicht
kou
en kleur
te brengen
dat schept voor mij ook meer duidelijkheid
terugkomen
is niet het juiste woord
de grens wordt namelijk niet overschreden, dat voorkom ik door,
als deze opdoemt
me ervan af te wenden
het lastige is de voorspelbaarheid wanneer het genoeg is
opeens is die grens er
dat is onhandig
niet alleen voor mij
ook voor anderen
die bij me zijn
als ik me ervan afkeer
het is geen lust
het is liefde
weet zo goed wie je bent
maar niet hoe je aanvoelt
ik aai je
zonder iets te zeggen
mijn handen vertellen
en je lichaam luistert hopelijk
ze zeggen je
dat ze je heel erg lief vinden
jouw lichaam vertelt
en mijn handen luisteren
ze vinden je
heel stevig en zacht tegelijk
hoe dat precies voelt
daar is niet echt een woord voor
alleen hand en huid begrijpen het
het is aaitaal
gehecht
verbonden
ontbonden
onthecht
het gaat niet over
het blijft
eerst was het er niet
opeens
per ongeluk
zomaar
je blijft
je bent een stukje van mij geworden
het liefste wil ik
je verstoppen onder mijn huid
maar dat wil je niet
je wilt aan de oppervlakte blijven
je wilt met me ademen
je wilt bloed aan me geven
je wilt gevoeld worden
soms vergeet ik je even
dan voel ik je niet
behalve als ik je aanraak
dat doet pijn
maar dat geeft niet
die pijn
ik ben zo aan je gehecht
je blijft altijd aan me verbonden
jij
jij,
dat is mijn lievelingswoord
echt waar
het jij
ik vind het zo mooi in de betekenis
en het ziet er ook heel mooi opgemaakt uit
zo met die 3 letters
drie jeees
waarvan de middelste zonder staartje
je hebt er altijd 2 nodig
om het op te schrijven
jij
en ik
dat jij weer even langskwam was heel fijn
jammer dat er geen tijd genoeg was om lang te praten
ik schrijf je anders wel weer
de woorden over jij
jouw woorden
van mij
–
