vergeet niet te zingen, te zonnen, te zwieren, te zwaaien en aaien
vergeet niet te sjouwen, te dragen, te zalven en zorgen
vergeet ook niet te vragen, te vrijen, te voelen en vinden
vergeet soms ook niet te zonderen en te verdwijnen, verstop je
al kan je er niet altijd zijn
vergeet nooit
die ander
waarmee
je alles deed
wat je niet moet vergeten
hoofd schouders knieën teen
knieën teen
hoofd schouders
knieën teen
knieën teen
en het puntje van mijn neus…
die
wil nergens heen
hier blijven
wil hier
onder
blijven
met mijn handen pak ik voeten
en trek ze op
zo ver mogelijk
naar elkaar toe
ik ben klein
mijn rug is een kom
alles past erin
hoofd
schouders
knieën
teen
ik ben heel klein
nee,
nog kleiner
ik ben er niet
het is benauwd
het puntje van mijn neus
zoekt naar adem
geen zuurstof
niet nadenken
stikken
–
alles tegelijk kan niet
dat zie ik ook wel
maar moet ergens beginnen
recht voor je?
in het midden?
dat is het dichste bij
nee wacht..
ik heb wel een idee hoe we het grote prikkelbeest kunnen temmen
van alle kruisjes X die we elkaar ooit gestuurd hebben knopen we een heel groot net
daarmee vangen we het kriebelmonster
we voeren het dronken en wachten tot het in slaap valt
dan pakken we een grote schaar en knippen heel voorzichtig de prikkels eraf
eerst de lange scherpe snorharen rond de mond
zodat het weer kan liefhebben zonder pijn te doen
dan de stekels op de slapen
zodat het zijn hoofd weer kan laten rusten zonder het kussen lek te prikken
dan de puntige wimpers eraf die voor zijn ogen zitten
dan hoeft het niet meer door tralies te kijken.
het harde eelt op de handen wat als een vloer vol kleine spijkertjes aanvoelt knippen we dr ook helemaal af
totdat het niet meer ruw aanvoelt
en verder alle stekels die gewoon veel te lang zijn
hopelijk slaapt het monster dan nog steeds
gekortwiekt slepen we m al slapende voorzichtig in een huisje
daar mag het in wonen
wat denk je?
volgens mij zal beestje prikkel wel heel blij zijn hiermee
als ie uit zijn roes weer wakker wordt!
..
zullen wij ook maar gaan slapen?
ben best moe geworden van al dat geknip
-
het is niet
voor niets
nee
zeker niet
het was niet
niks
nee
het was veel meer dan dat
het was ook niet
tevergeefs
nee
dat was het niet
het is de moeite
ja
dat was het
ben moe
toch geef ik
alles wat ik heb
dan is het
nooit
voor niets
vannacht sliep ik met open mond
was m vergeten dicht te doen
gebeurt wel vaker
dan val ik in slaap
precies op het moment
dat mijn mond nog even iets belangrijks tegen me wil zeggen
uhhh
oja
Aahhhh
toen ik diep in slaap was
gebeurde er iets geks
er vloog een vlinder in mijn geopende mond
helemaal naar binnen
daar ging die zitten
het kriebelde heel erg
want de vlinder had pootjes met kleine haartjes erop
ze kriebelden steeds op een ander plekje
even rondvliegen en dan weer landen
vroeg me wel af of het niet eng was om in het donker te vliegen
maar aan het kriebelen te voelen lukte dat heel goed
de volgende ochtend werd ik wakker
om te ontbijten.
vlinder zat er nog steeds in.
ik zei:
hey, dankjewel voor de mooie kriebeldroom
maar kan je niet beter weer buiten vliegen?
het is een mooie dag, zon is er ook!
ik zet mijn mond en het keukenraampje open en dan vlieg je zo de blauwe
lucht in
kom maar
Aaaahh
deed mijn open mond
maar je kwam niet en je zei ook niets daar vanuit mijn buik.
hey, straks ga ik melk drinken en dan worden je vleugels nat.
en als ik een boterham eet dan valt die misschien op je hoofd
dat wil ik niet, wil liever dat je weer vrij rondvliegt.
Aaaah
deed ik met open mond
maar je kwam weer niet.
ik voelde je nog wel kriebelen met die harige pootjes.
dat droomde ik niet.
en toen gebeurde er weer iets geks.
zonder dat mijn mond het van plan was, zei ik opeens je naam.
en toen kwam je pardoes uit mijn open mond gefladderd!
zo het keukenraam uit!
ik denk dat je alvast stiekum op mijn tong was gaan zitten
dat moet haast wel, het ging zo snel.
ik zag je nog even vliegen.
je had rode vleugels met 2 hele mooie lichtblauwe ogen erop.
van dat iriserende blauw
echt heel mooi
dat verklaart ook denk ik dat je in het donker kon vliegen
die lichtgevende blauwe ogen zijn natuurlijk je nachtlampjes.
ik riep je nog.
hey, kom je nog een keertje in mijn buik logeren?
-
vermiljoen
zijn dat heel veel kleuren?
in de verste verte
een verloren vergezicht
een lang vervlogen tijd
uit glas verlopen
verzand
verstrooid
en
dan verwaaid
dat je verder terug moet zoeken
om dat verre te kunnen zien
is het soms
het verdriet van velen
wat je probeert te verzachten
je verdriet
waarmee je probeert
te verzoenen
of een diep verlangen
het zo verliefd
en verslingerd
als een miljoen oranje slingers
om alles mee te versieren
of wil je het geheel liever
verbloemen?
als kleuren die verbleken
en vergaan
vermiljoen
de kleur van de vergetelheid
–
met je luisteren
naar datgene
wat we tegen elkaar zeiden
enorm avontuurlijk was het
onze stemmen kennen elkaar pas net
ken niemand
die is zoals jij
die als vanzelf
helemaal opgaat
in een siamees gesprek
zonder dat je het besefte
jouw voorhoofd
en het mijne
tegen elkaar
je fluisterde je geheimen
in een onbekend oor
en
straks
dan geeft mijn stem
zijn vertrouwen
aan jouw oor
onbewust
mijn voorhoofd
en het jouwe
aan elkaar
–
lekker buiten spelen
de aarde verlaten
in mijn eigen speeltuin
huppelen hinkelen
zingen
dartelen
springen
soms vergeet ik ergens een putdeksel dicht te doen
die ik eerder had opengemaakt om iets te zoeken
oeps
dan donder ik in een stinkend gat opeens
stom
ik ga daar beter op letten voortaan
geen dingen meer open laten staan
–
zenuwen
zenuwen
dat zijn kleine gemene beestjes die in je wonen
ze hebben ook tentakeltjes
die een beetje prikkelen
je hart is echt superbang voor ze
als de zenuwbeestjes je hart prikkelen
dan gaat die er sneller van kloppen
maar dat helpt niet
daar gaan ze niet van weg
alleen een kus kan ze verjagen
voor even dan
een soort van miniverdoving
ze komen altijd weer terug
die zenuwbeestjes
ze zijn ook heel erg sluw
ze proberen namelijk een pact te sluiten met je twijfel en onzekerheid
om je bang te maken
verzet je daartegen!
al klopt je hartje ongewild veels te snel
en zit je onzekere twijfel gevangen in enge tentakels
laat je alstjeblieft niet bang maken!
laat je twijfel en je onzekerheid noooooit los!
die zenuwen van je
die mag je thuis laten
maar je twijfel en onzekerheid
die moet je altijd meenemen
overal mee naar toe
die maken je zoals je bent
die lieve zoekende jij
wil een keer met je slapen
nou
eigenlijk niet
zelf wil ik namelijk wakker blijven
jij slaapt
en dan kijk ik hoe je dat doet
de hele nacht
kijken
hoe je
in je onderbewustzijn een houding zoekt
je soms even uitrekt
en je dan weer heel klein maakt
hoe je
af en toe omdraait
net zolang
totdat je de goede zij vindt
hoe je
met je hoofd mijn schouder opzoekt
en me dan in slapend vertrouwen
heel lang vasthoudt
jij slaapt
en dan luister ik
hoe je
heel diep en
heel langzaam
ademt
hoe je
misschien wel iets zegt
woorden uit een droom
die ik je dan kan navertellen
blijf er de hele nacht voor wakker
als het lukt tenminste
straks val ik ook nog in slaap
hey,
zou je iets voor me willen doen?
als je straks wakker wordt
en ik slaap
maak je mij dan
meteen weer wakker?
wil niks missen
–
vosje is een beetje verdrietig
ze wil zo graag schuw zijn
maar er is geen plek meer
geen plek
om je te verstoppen
geen ruimte
voor in je 1tje
wil springen in de leegte
wil dartelen op een onzichtbare hei
lekker rennen waar niemand is
alleen spelen
zonder anderen
wil een holletje graven ergens
daar
waar ze me nooit zullen vinden
maar dat lukt nu even niet
–
laat je ogen een keer voor je kijken
zonder dat je verklapt wat ze zien
laat je hart eens aan je vertellen
zonder je antwoord hoe die zich moet voelen
laat je tong iets ontdekken
zonder dat ie weet waar die aan likt
laat je huid iets aanraken
zonder je waarschuwing voor pijn of fijn
laat je oren een keer de muziek kiezen
zonder naar je zender te moeten luisteren
laat je hersenen eens iets voor je bedenken
zonder je vooringefluisterde informatie
laat je zenuwen nou eens lekker zelf zenuwachtig worden
zonder al dat gestress van je
vertrouw nou een keer op al je mooie zintuigen
helemaal op jezelf
en dat
zonder jezelf erbij te betrekken
–
(voor bro)
Janine Antoni. Mortar and Pestle, 1999
