lucht
van water
niets lijkt
wat er was
huizen wiebelen
bomen dansen
auto’s zwemmen
ganzen sjansen
armen zwieren
vingers breken
geen houvast
geen rechte mast
schepen worden golven
wolken drijven zonder wind
het regent nooit
en iedereen is nat
kijk in een vloeibare spiegel
niemand ziet
dat ik waterige ogen heb
niemand hoort
dat ik roep om hulp
ze zwaaien terug
en lachen
om de bellen uit mijn mond
-
hey
lieve heremietkreeft
kom es uit je schulpje
dit strandjuttertje
wil met je spelen
graven naar geheimen
verstopt onder het zand
zoeken in de duinen naar de vlieger
die we samen expres hebben losgelaten
verstoppertje spelen met de wind
die ons steeds te slim af is
met wijde armen door de meeuwen
die met ons vliegen
stukjes zacht geslepen glas zoeken
die we als edelstenen aan elkaar geven
bij elke golf terugrennen
netzolang tot onze sokken helemaal nat zijn
en daarna
dan breng ik je weer naar huis
—
ze had het prachtigste rode lange haar
maar op een dag besloot ze het af te knippen
ik zei
zonde!
niet doen!
het is zo mooi
maar toch wou ze het
kom morgennacht naar mijn dak, zei ze
dan kan je kijken
als ik het knip
ik erheen
van plan om haar van het knippen af te houden
vastbesloten om haar lange haren te redden
ze zat al klaar
ze had allemaal witte helium ballonnen aan haar haren geknoopt
het stond recht overeind
ze zag er betoverend mooi uit zo
ik kon niets uitbrengen
en keek alleen maar
ze pakte een schaar
en 1 voor 1
vlogen de lokken de lucht in
als betoverd keek ik zwijgend toe
ze keek me soort van vragend aan met haar korte koppie
maar ik wist niet wat ik moest zeggen
alles was in de nacht verdwenen
—
photo: Nadja Ekman and Malou Bergman
soms zie ik je
een hele grote letter ergens
die van je voornaam
je lieveligsdier
in de dierentuin
of iets
waarvan ik weet dat het jij is
een zeilbootje met een fel gekleurd zeil
een schommel bewegend in de wind
een huppelende ekster
of een vosje in de sneeuw
weet bijna nooit waar je precies bent
en toch ben je er
je woont
in mijn ogen
ik wou gaan vliegeren vandaag
dat ging niet
de wind
was opeens zo stil
ik riep m nog
maar er kwam geen antwoord
toch was het niet voor niets
de grote wirwar
van de lange vliegerlijn
heb ik helemaal uit de knoop gehaald
–
foto: marnix goossens
weetje wat het met de zon is
altijd maar moeten schijnen op een wereld die steeds droeviger en
liefdelozer wordt
het felle harde licht van de realiteit
soms verstopt ie zich achter de wolken om te huilen
dan zijn de druppels van de regen nog warm als ze op je vallen
maar hij komt altijd weer tevoorschijn
dat moet
alles gaat dood zonder warmte en licht
het is een hele verantwoordelijkheid
wel dapper dat die nooit opgeeft
ik hou van de zon
—
—-
–(drup drup druppelende kraan)–
ik ben een ondergelopen gootsteen
en jij
jij bent mijn overloopje
neenee,
dat wil ik niet zijn hoor
ben liever het water dat wegspoelt
weg,
naar de donkere diepte
ohh,
okee
mag ik dan zijn, de zee?
daar kom je uit
nou… vooruit
maar als jij de zee bent
dan ben ik een luchtbel
ik borrel in je op en vlieg dan de lucht in
hou wel van zwemmen, maar nog veel meer van vliegen.
uhh, okee,
je borrelt in me op en vliegt dan naar boven
maar zo hoog in de lucht ben je nog wel
helemaal nat van het zwemmen hoor
weet je,
dat vormt dan een wolkje in de lucht.
dat ben jij nu
je bent een wolk
toch?
ja, klopt, ben een wolk 
ja,
ik zie je al,
in mijn spiegel.
…
hey,
ik ga eens boven land kijken
ga mee!
je wilt toch niet verdrinken?
nee, je hebt gelijk
de zee is eigenlijk veel te groot voor mij.
en veels te diep!
weet je wat?
ik ben anders wel de wind
dan kom ik je achterna.
blaas je niet te hard?
ben best gevoelig
ik?
een storm?
nee,
dat zou ik niet willen
heb al genoeg aan mijn hoofd.
zal mijn ingehouden best doen
straks verwaai je nog
dan ben ik je kwijt.
dank je,
dat is lief van je.
…
weetje,
…
het is nu ook geen goed moment
…
om samen te vliegen.
–(zucht)–
soms voel ik verdriet opkomen
..
zomaar
…
weet ook niet waarom
ohh
nou,
dat geeft niet hoor
hey, wees anders de regen
al kan je dan niet meer vliegen en je zeker naar beneden zult vallen,
het lucht soms wel op
ja
snif,
ik val al bijna
…
zal ik anders je opvangen?
…
ik val
..
wees niet bang lief druppeltje.
het is maar goed dat we nu boven land zijn.
als je in de zee was gevallen dan was ik je voorgoed verloren.
..
HELP!
IK VAL!
wees niet bang!
nog even en je bent op de grond
en waar jij valt
daar ben ik
ik ben een regenplas
–(regendruppels vallen in een plas )–
uhhh, we liggen wel in de modder hier
maar ja
dat is beter als niks.
hey,
bedankt!
dat was
echt
net op tijd
was bijna kwijt
…
wat nu?
–
–(stap stap stap…sploetsjsh!)–
–(geluid van een schoen die per ongeluk in een diepe plas stapt)–
–
ha!
wat een geluk!
ben het nat van de schoen
kom mee!
ja! ik ga mee!
we gaan vast naar een huis
opdrogen voor de warme kachel.
ja vast!
—(stap sop stap sop stap)–
…
…
ohhh!
een echte open haard!
vuur!
nee!
denk na!
alstjeblieft!
je wilt vast het vuur zijn.
maar wees het niet.
je vliegt dan keihard uit de schoorsteen
weg van hier
jij vonkje
wil met de rook mee
blijf toch!
het is hier fijn.
ja,
…
je hebt gelijk.
…
hey,
ik heb een idee
die natte schoen gaat straks vast uit
laten we de handen zijn
er zijn er twee
okee
doen we
wie wil je zijn?
links of rechts?
uhmmm…
even denken…
ja!
ik weet het al
heb me weer bedacht
ik wil geen hele hand zijn
zie je die ring?
ja
dat ben ik!
ok,
uhh, mag ik de ringvinger dan zijn?
haha!
ja,
dat mag hoor.
–(stap stap stap)–
..
hey
waar gaan we nou heen?
geen idee
joh, wat ruikt het hier opeens lekker!
ja ruik het ook
weet al wat dat is
—(kraantje aan..zachtjes)–
dat is zeep
de handen gaan wassen
oeeeejoehee,
wat een schuim en geglibber!
…
hey! pas op!
een waterval!
–(sploesjjjstroomspletter!)–
hou me vast!
–(sploesjjjstroomspletter! harder)–
het lukt niet!
–(sploesjjjstroomspletter! nog harder)–
ik val!
hou me vast!
–(sploesjjjstroomspletter! hardst)–
–(ring valt in gootsteen)–
–(en opeens uit)–
….
oe,
sorry hoor
ik kon het niet houden
het was te sterk.
…
…
ben wel blij dat je losliet
lig ik hier tenminste niet alleen
..
ja,
ik ook
…
graag gedaan hoor
vind het wel leuk om ook een ring te zijn een keer
dat ben ik nog nooit geweest
…
…
denk je dat we hier ooit wegkomen?
…
ja
…
denk het wel.
…
zie je dat kleine roostertje daarboven?
…
ja
..
als het hier onderloopt een volgende keer
dan zwemmen we er naartoe
we passen er net doorheen
weet ik zeker!
…
uhh, okee.
…
maar,
…
komen we dan niet weer uit in de zee?
–(drup drup druppels drup)–
—-
je bent een wolk
—-
—
heb over je gedroomd
we lagen op onze ruggen in het riet
boven ons was er vuur
het was er niet de hele tijd
het ging uit en aan
opeens
eerst niks
en dan
grote wilde vlammen
wild spuwend in de hoogte
een hels kabaal
woesssjjjjjjjjjj!
met enorme kracht
het waren grote hijgende vlammen
de zuurstof in de lucht kreeg er ademnood van!
we hielden onze adem ook maar in
het was ook zo heet.
woesssjjjjj!
we zeiden niks
en keken elkaar ook niet aan
samen staarden we de hele tijd naar boven
het was niet alleen kijken, het was vooral ook luisteren
het geluid van de woesj was echt prachtig!
iedere keer bijna hetzelfde maar toch net anders en het bleef spannend
daar kwam de volgende alweer
woesssjjjjjjjj!
daar lagen we
met de ruggen in het riet
we wilden de vlammen achterna
mee de hoogte in
maar er gebeurde niets
het begon zelfs al donker te worden
het licht ging nu aan en uit
totdat je zei:
“hey, kijk eens over de rand!”
“waarom stijgen we niet op?”
ik schrok wakker, was helemaal in het mooie helse vuur gezogen
“uhh, ja, ja gek ja, we vliegen inderdaad volgens mij niet… wacht”
ik keek over de rand
en zag het meteen
de touwen stonden nog strak verankerd in de grond
er waren er 4
op iedere hoek 1
en toen
opeens
woesjjjjj!!!
ik viel bijna
het riet schudde wild bij dit nieuwe vuur
de touwen wiebelden als een gek, maar bleven uiteindelijk toch strak en
vast.
ik zei tegen je:
“ze zijn vergeten de touwen los te maken!”
“uhh, zie ook niemand meer, denk dat ze al weg zijn”
je zei:
“nou dat is heel mooi dan, dat wordt dus nooit wat met ons.”
“zoveel vuur, maar samen vliegen, ho maar!”
we keken elkaar aan en moesten keihard lachen
woesjjjj!!!!
—–
—
je bent de wind
verwaaid in de gedachte
dwarrel je
overal
en
nergens heen
op lucht gedragen
vlieg je
onzichtbaar voorbij
je bent de wind
soms ben je heel woest
dan knapt er iets
je maakt dingen kapot
meebuigen is niet genoeg
het moet breken
dat wil je
in je wilde razernij
alles stuk
en daarna
ben je opeens heel stil
je bent de wind
soms ben je heel zacht
je streelt
en aait
als de adem van de liefde
lucht je me op
je kuste mijn wang
en wuifde woei!
je kuste mijn wang
en waaide weer verder
ik probeerde je nog te vangen
maar je bent te snel
probeerde je nog te vangen
maar je bent alweer voorbij
ik wil je vangen
maar daar
in de verte
kus je alweer nieuwe wangen
je bent de woeste
zachte wind
die ik zo leuk vind
—
–
de zon ongezien
de wolken voorbij
wil zo graag naar buiten kijken
in de verte
en naar dichtbij
mijn raam heeft geen horizon
mijn raam
voelt nooit de warmte van de zon
mijn raam kent geen regen
en geen sneeuw
mijn raam weet ook niet wat de wind is
gierend langs het kozijn
er is nooit licht
alle plantjes verwelken
het is het raam zonder uitzicht
maar waar kijk je dan naar?
er is toch glas?
voor doorheen?
kijk op een blinde muur
het uitzicht gegoten in beton
echt vlakbij
voor je neus
raamvullend
wist niet dat een raam blind kon zijn
wil zo graag naar buiten kijken
maar het licht is gestolen
het uitzicht benomen
altijd hetzelfde
keer op keer
weer of geen weer
kijk anders nog een keer!
voor de zekerheid
nee
sorry
het is die blinde muur weer
—
–plons!–
je moet het anker wel aan de boot vastmaken, anders heb je er niks aan.
uhh ja stom, logisch, dacht dat de kapitein dat wel had gedaan,
waar is de kapitein, kan m niet vinden.
tja, die kapitein, daar kan je niet zomaar op vertrouwen hoor, die is er niet
sorry, hij heeft de boot gemist, je bent alleen.
o, jee, maar ik kan niet zo goed zeilen.
gelukkig waait het niet
maar we drijven nu met de stroming de zee in, wil niet te ver afdrijven
hoe komen we terug?
…
zeilen is niet zo moeilijk hoor, kan je zo leren, je hoeft alleen maar de wind te vangen die blaast naar de kant die je op wil.
zo simpel is het. wegzeilen is wel veel makkelijker als terugzeilen, dat wel.
ik kan de kust al bijna niet meer zien, straks is de einder rondom overal hetzelfde.
waar moet ik dan heen?
waar moet je dan heen? kijk niet rondom of achterom, maar juist voor je, het antwoord ligt recht voor je voeten,
daar beneden, daar recht voor je, dat kleine houten doosje, zie je het?
pak dat es.
…
krijg het niet open, het dekseltje zit vast, de scharniertjes zijn helemaal verroest,
het lukt me niet om het los te peuteren.
het doosje moet open, anders komen we nooit thuis, geloof me, het moet open,
probeer het nog eens.
…
auw!!!
wat is er?
mijn nagel breekt af!
auw (zacht)
…
is het doosje nu open?
…
ja
sjee, wat een oud kompas, die is lang niet gebruikt zeg!
hij doet het ook niet meer zo te zien, de naald draait helemaal niet, denk dat ie ook is vastgeroest.
vastgeroest? vast niet, gewoon even schudden, dan komt de naald wel los denk ik
…
en werkt ie?
…
nee, er gebeurt niks, de naald reageert totaal niet als ik draai , dat ding zit echt vast.
hmm. schud zo hard als je kan, echt zo wild mogelijk, met al je kracht, dan komt de naald los,
weet ik zeker, probeer het
…
pfff, mijn arm vliegt bijna uit de kom, zo hard heb ik echt nog nooit geschud!
…
en doet ie ut?
…
heh, nee, dat ouwe ding zit echt helemaal vast, die naald, die brengt ons nooit thuis,
wat nu?
ik heb een idee, het klinkt drastisch, maar het is onze enige optie.
doe het dekseltje weer dicht en gooi het kompas zo hard als je kan voor je op het dek,
de naald zal loskomen door de schok, weet ik zeker.
weet je het zeker? is dit wel een goed idee?
straks gaat het kompas helemaal stuk en dan verdwalen we echt.
nee, nee, het is een goed idee, de naald zit vast nu, en moet los!
er zit niet voor niets een doosje omheen om het te beschermen,
wel zo hard gooien als je kan, met al je kracht, vertrouw me,
de naald zal loskomen, doe het.
ok
(gooit het kompas met volle kracht op het dek)
–ploinkkrakkeploinkploink!–
…
oe, het houten doosje is helemaal stuk,
het kompas is eruit gevlogen.
pak m es
…
en, doet ie het nu?
…
ehh, er zitten nu allemaal barsten in het glaasje, kan de naald niet meer zo goed zien,
wacht even
…
heeeee, hoe kan dat nou????
de naald draait wel nu, maar wijst uiteindelijk steeds weer naar mij,
hoe vaak ik ook draai, volgens mij is dat oude kompas toch echt stuk hoor.
nee, nee, hij doet het hoor, waar jij staat is precies het noorden,
blijf daar staan, beweeg niet, anders raak je de richting kwijt.
maar zo kan ik niet bij het roer, wil graag zo terugvaren naar de rivier die op zee uitkwam,
daar waar we vandaan kwamen
tja, die rivier, die rivier die kan je alleen afvaren en niet meer opvaren,
die stroomt altijd maar 1 kant op helaas, je zal voorlopig op zee moeten blijven.
o neeee!,
welke kant moet ik dan op en hoe kom ik bij het roer als ik hier zo
moet blijven staan?
…
luister goed en volg mijn aanwijzingen op,
als je niet precies doet wat ik zeg verdwaal je voorgoed
en dan kan ik je niet meer helpen ok?
uhh, ojee,
ja, zal ik doen
hou het kompas heel goed vast, niet meer loslaten!
en zorg dan dat de naald steeds naar je toe blijft wijzen, ok?
schuifel zo dan heel voorzichtig naar het roer.
maar pas op,
als de naald van je afdraait, moet je meteen stoppen met bewegen!
ok?
…
het lukt niet, steeds als ik een stapje wil zetten, gaat de naald draaien,
wat moet ik nu doen?
hmmm, vreemd, je bent toch niet van metaal heh?
hahaha, nee hoor, ik ben van vlees en bloed.
heb je geld in je zak zitten?
ja
gooi dat maar overboord dan, denk dat dat het is, probeer het dan nog
eens.
–plons!–
(gooit al het geld in de zee)
–plons plons plons–
het is wel veel zeg, ben zo je rijk?
–plons plons plons–
nee hoor, dit is gewoon alles wat ik heb.
plons
…
ok alles weggegooid? prima, probeer het nog eens.
…
nee, het helpt niet, het gebeurt nog steeds,
die naald draait en draait maar als ik even beweeg.
hmmm, dat kompas doet toch wel heeeel gek als jij hem vasthebt,
weet je wat, gooi die ook maar overboord, probleem opgelost.
maar raken we de weg dan niet kwijt?
ik durf m niet weg te gooien, ik wil niet verdwalen, ik wil naar huis.
ja ik begrijp het, het is wel een dilemma, maar ja,
als je moet kiezen tussen het roer of het kompas zou ik toch voor het roer kiezen,
we moeten toch sturen als we ergens heen willen, gooi dat kompas nou maar overboord,
dan zijn we ervan af.
–plons! (gooit het kompas overboord)–
ok, kompas overboord
goed zo, wees niet bang hoor, zonder kompas kan je ook varen.
nog niet naar het roer lopen hoor, dat komt later,
eerst moet je het zeil hijsen.
hoe moet dat?
bij de mast loopt ergens een touw naar boven en dan weer naar beneden,
daar moet je aan trekken, dan gaat het zeil omhoog.
…
pfff, nee het lukt niet
ja, het zal wel zwaar zijn, trek zo hard als je kan
pfff, nee het gaat niet
o, sorry, weet je wat het ook kan zijn, kijk eens bij het zeil,
het zal wel ergens vastgeknoopt zitten om te voorkomen dat het zomaar in het wilde weg gaat flapperen,
is dat het niet?
jeetje, wat een knopen, ik tel er wel tien!
ja dat dacht ik al, je zal ze allemaal moeten losknopen, anders gaat het zeil nooit omhoog,
wel een beetje overdreven zeg,
de kapitein moest wel heel erg bang zijn geweest dat het zeil zomaar uit zichzelf
wind zou gaan vangen en het bootje ermee vandoor zou nemen, maar goed.
tjee, wat zitten die knopen strak vast, krijg ze bijna niet los
…
is het al gelukt?
het lukt niet
…
ze moeten echt los
nee het zeil, de knopen zijn los, maar het zeil wil niet omhoog…
het is te zwaar denk ik.
kon ik je maar helpen, maar ik heb geen armen,
ga anders even tegen de mast aanzitten om uit te rusten
dan lukt het straks met nieuwe kracht wel, weet ik zeker.
tjee, geen armen, wat vervelend en onhandig voor je, maar ja,
ik heb dan wel armen maar ben ook heel erg onhandig zoals je gemerkt hebt.
vind het wel fijn dat je er bent, ik kan je alleen niet zien, alleen horen.
ben wel een beetje moe ja, ik zit hier goed.
hoe heet je eigenlijk?
lot
wat een mooie naam zeg, ik hou van mooie namen.
zou ik je het noodlot mogen noemen?
dat vind ik helemaal sjiek klinken. het noodlot.
ja hoor als je dat wilt, als je maar niet weg gaat en me helpt weer thuis te komen.
zeg noodlot, weet je hoe deze boot heet?
nee
de metafoor
wat een rare naam, wat betekent dat?
een metafoor is een soort ouderwetse griekse vaas uit de oudheid, met eenlange smalle hals en een dikke buik.
net als deze boot, die heeft ook een dikke buik, en de smalle hals is dan de mast, snap je?
als je met oor bij de hals van zo’n vaas luistert dan hoor je in de verte het zachte geruis van de zee,
het is best wel een toepasselijke naam, de metafoor.
goh
weet je, het mooie van metaforen is dat er allemaal tekeningetjes opgeschilderd zijn,
helemaal rondom, als een getekend verhaal.
Dat betekent metafoor in het grieks ook, een vaas die een verhaal verteld.
Vaak zijn het verhalen over de zee, over een grote vloedgolf die alle bootjes weer op het land gooit.
Soms over de Griekse god van de wind die zo hard kan blazen dat alle bootjes omslaan en zinken.
Dan liggen ze daar soms dagen voor pampus.
Ook is er een verhaal over een inktvismonster die met zijn lange tentakels alle boten de diepte intrekt zodra ze op open zee komen.
Zelfs de zeemeerminnen doen daar niet aan.
Er is ook een verhaal over een stad die door 1 hoge golf helemaal onderwater spoelt en onder zee verdwijnt, over een…
stop maar hoor!, mij maak je niet bang met dit soort noodlotsverhalen, vertel me liever hoe ik weer thuiskom,
ik wil gewoon graag weer naar huis, had nooit in dit bootje moeten stappen.
…
denk je dat ik ooit weer thuiskom, was het wel een goed idee om dat kompas overboord te gooien,
weet je nog waar we heen gaan, ik voel me al een beetje verdwaald.
ja stom heh, dat kompas hadden we meteen weg moeten gooien,
dan had je nu al je geld nog gehad noodlot, dat kon best nog weleens van pas komen later, sorry.
maar maak je geen zorgen, op een dag komen we weer thuis.
…
noodlot, probeer dat zeil nog eens op te hijsen, misschien heb je meer kracht nu.
pffff, het is zwaar maar het lukt nu wel, zal ik nu aan het roer gaan zitten?
dan varen we naar huis als jij zegt waar we heen moeten.
nee, nee, wacht nog maar even, het waait nu toch nauwelijks,
heb je geen honger, je zit al zo lang in de boot.
ja nu je het zegt, ik sterf van de honger, is er eten?
ehh nee, niet direkt, gelukkig zitten we op zee, kunnen we vissen vangen.
is er een hengel en aas?
ehh nee, helaas, het is wel een apart verhaal hoor deze zee,
er zitten namelijk geen gewone vissen in, maar vliegende vissen, heb je ze niet zien vliegen?
nee, ik kan niet over de rand kijken als ik hier zo zit.
het beste kan je ze vangen met een vlindernet, maar ja dat hebben we niet aan boord,
je kan ook niet aan alles denken als je op reis gaat, maar ik heb een idee.
wat dan?
er ligt een groot visnet op het dek, laat het zeil weer even zakken, en trek dan het visnet in de mast,
dat gaat makkelijk hoor, het is veel minder zwaar als het zeil.
als we dan even wachten vliegen de vissen er vanzelf in.
phjoew, weet niet of ik dat wel zie zitten,
ben zo bang dat het straks niet meer lukt om het zeil straks nog een keer op te hijsen, het is zo zwaar.
ik kan nog wel even zonder eten, laten we naar huis varen, het waait al een klein beetje.
zal ik bij het roer gaan zitten?
nee, nee, niet doen noodlot, we weten niet hoe lang het nog gaat duren, je moet toch een keer wat eten,
laat dat zeil nou maar zakken en hijs het visnet op, het is je al en keer gelukt met dat zware zeil,
straks lukt het weer, ik weet het zeker.
…
ok, gelukt!
goed zo, knoop het zeil voor de zekerheid nog even vast,
het hoeft niet met 10 knopen hoor, als het maar vast zit.
…
ik heb opeens helemaal geen honger meer, we hadden toch beter naar huis kunnen varen,
het begint ook steeds harder te waaien,
nu zitten we met een net vol met gaten in de mast, dat vangt geen wind,
was dit wel een goed idee?
……
ik ben moe
ga nog even zitten tegen de mast aan lief noodlot, ik wil je wat vertellen.
ik luister.
ik vind je erg heel moedig noodlot, je stapt zomaar in deze boot zonder dat je weet waar die heen vaart,
je raakt niet van de wijs als je het anker verliest, je gooit al je geld weg, je kompas overboord,
het zware windzeil die je naar huis kon doen varen laat je weer zakken om een zeil vol gaten op te hijsen
en al die tijd liet je het roer met rust.
maar ik ben nog steeds niet thuis, dat wil ik zo graag.
kijk eens over de rand.
heee! daar is die rivier waar we uit zee kwamen!
klopt lot, ik kan je alleen niet helemaal thuis brengen,
die rivier die uit op zee kwam gaat alleen stroomafwaarts weet je nog, daar kunnen we niet tegenop varen.
als je hier overboord springt dan kan je naar de kant zwemmen,
volg dan de oever naar boven, dan kom je vanzelf weer thuis.
het water is wel koud hoor, en dan moet je ook nog een heel stuk lopen met je natte kleren.
vind het fijn dat je me nu lot noemt, noodlot vind ik zo somber en droevig klinken.
dat was ik nog vergeten te zeggen lot,
je laat je het noodlot noemen en dat maakte je niet bang, ondanks alle enge verhalen over de zee,
vind dat ook heel dapper van je lot.
spring maar overboord nu, weet zeker dat je dat durft.
ja dat durf ik wel denk ik, wil je wel graag een keer zien voor ik spring,
heb je alsmaar horen praten, maar waar ben je dan?
lot, ik ben het roer van de metafoor.
als je nu aan de achterkant eraf springt en onder water bent, dan kan je me even zien,
je durft toch wel even je ogen open te doen onder water toch?
ik kan je alleen niet omhelzen bij het afscheid want ik heb geen armen.
je kan wel goed sturen voor iemand zonder armen roer,
lief dat je me weer zover als je kon naar huis hebt gebracht,
ik spring nu in het water, dan geef ik je wel een kus,
mag ik je anders broer noemen roer?
heb altijd al een broer willen hebben en roer vind ik zo’n gekke naam.
ja dat mag zusje lot, kom!
spring nu overboord!
–plons!–
—
redaktie en tekstaanvullingen:
alexandra duvekot
veel dank!
—
